Γελάω...σκέφτομαι, μόλις τώρα διάβαζα τα blog σας και το τελευταίο που διάβασα αφορούσε τις εκλογές...ο γκρινιάρης έγραψε ένα πολύ ωραίο άρθρο και με έβαλε σε σκέψεις.

Θυμήθηκα την περίοδο των εκλογών, τα νεύρα των φανατικών, τους δήθεν να λένε στην παρέα "μή μιλάτε για πολιτικά" λές και δεν τους αφορά. Όλους όσους δεν ήξεραν κανέναν άλλο λόγο να υπερασπιστούν το κόμμα τους παρά μόνο "δεν θα πάρω σύνταξη...δεν θα πάρω αύξηση..." , εκείνους που τις εκλογές τις μετατρέπουν σε πόλεμο με λίγα λόγια. Κάποτε ίσως οι εκλογές να ήταν ένας αγώνας, ένας πολιτικός αγώνας για το συμφέρον του πολίτη, του κράτους, της Ελλάδος. Τώρα πια οι περισσότεροι κοιτάνε το δικό τους συμφέρον, οπότε είναι διπρόσωπο από μέρος τους να υπερασπίζονται με νύχια και με δόντια ένα κόμμα που σήμερα είναι με το μέρος του και αύριο όχι. Τουλάχιστον μη μιλάς, μη λές τίποτα, δήλωσε "Δ/Ξ, Δ/Α".

Έπειτα ενοχλούμαι με όλους όσους είναι ακόμα της άποψης πως η ψήφος είναι μυστική, όχι δεν είναι μυστική, είναι δικαίωμά μας είτε να την κρατήσουμε μυστική είτε να την αποκαλύψουμε. Είναι λάθος να πιστεύουμε ότι δεν πρέπει να πολιτικοποιηθούμε, είναι λάθος να πιστεύουμε ότι δεν πρέπει να στιγματιστούμε. Βέβαια το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι. Γιατί να μην πολιτικοποιηθούμε και γιατί να μην στιγματιστούμε, το έχεις σκεφτεί? Γιατί σου λέει μετά θα σε λένε κουμούνι, πασόκια, δεξιό, αριστερό αρχ... κλπ. Γιατί αργότερα αν βρείς βίσμα στο Πασόκ και έχεις δηλώσει ΝΔ δεν θα μπορέσει να σε βοηθήσει το "βίσμα", άκου εδώ. Άρα το πρόβλημα είναι το βίσμα και από πότε παρακαλώ είναι σωστό να έχεις βίσμα? Από πότε το βίσμα είναι μέρος του πολιτικού αγώνα? Όχι, δεν θα έπρεπε να υπήρχε βίσμα, θα έπρεπε να παρέχοντε ίσα δικαιώματα σε όλους, θα έπρεπε το κράτος να έχει ήδη σκεφτεί τρόπους να επωφελούντε όλοι.

Και ύστερα πάρε και αυτούς που ενώ ψήφισαν ΝΔ υποστηρίζουν τώρα το Πασοκ. Άλλοι γλύφτες από εκεί. Εγώ δήλωσα ΝΔ και ναι, θα του έδινα άλλη μια ευκαιρία. Άποψή μου είναι ότι την Ελλάδα η κρίση δεν την επηρέασε όπως στις υπόλοιπες χώρες (ήμασταν ήδη σκατά από μόνοι μας), επίσης πιστεύω πως σκάνδαλα οποιουδήποτε χαρακτήρα είχαμε και επί εποχή Πασοκ (άρα τα ίδια σκατα και από εκεί). Αν τώρα, λέω άν ο κύριος Παπανδρέου καταφέρει να μας βγάλει από τις λάσπες μπράβο του και θα του συμπαρασταθώ με μια ψήφο στις επόμενες εκλογές. Αυτό δεν θα σημαίνει ότι βρήκα βίσμα αλλά ότι ακολουθώ το κόμμα που θα κάνει ένα βήμα για μια καλύτερη Ελλάδα. Άλλωστε εγώ είμαι το μέλλον αυτού του τόπου και έχω δικαίωμα να μην είμαι φανατική νεο δημοκράτισα ή φανατική πασοκτζού. Έχω δικαίωμα να είμαι φανατική Ελληνίδα και θα υποστηρίξω το καλό αυτού του τόπου, είτε αυτό λέγεται Πασόκ είτε ΝΔ. (Αν και δεν υπάρχουν μόνο αυτά τα δύο κόμματα).

Αυτό που με κάνει να γελάω σκεφτόμενη όλα αυτά, είναι ότι από τη στιγμή που βγήκε το Πασόκ εγώ πήρα αύξηση, βρέ λές το αφεντικό να έχει "βίσμα" στο Πασόκ?

Ρε σου λέω γαμώ την περίοδό μου μέσα. Τί μας πιάνει εμάς τις γυναίκες λίγο πριν και κατα τη διάρκεια της περιόδου? Τί νεύρα είναι αυτά, πόνοι και ανησυχίες. Οι ορμόνες φταίνε για όλα σου λέω, ναι. Το λένε και οι επιστήμονες.

Αρχίζεις με νεύρα, σου φταίνε όλα, όλα σου πάνε στραβά, μισείς του πάντες και τα πάντα, πρήζεσαι και αισθάνεσαι σαν να έχεις φάει δύο κατσαρόλες σούπα, είσαι έτοιμη να σκάσεις, δεν χωράς στα ρούχα σου. Σε πιάνουν οι μελαγχολίες, στεναχωριέσαι με μαλακίες, κλαίς με το παραμικρό, "εγώ πότε θα γίνω μάνα και αν γίνω είναι τούτος κόσμος να φέρω το παιδί μου;, φάσκεις και αντιφάσεις. Πονάει η μέση σου, η κοιλιά σου, τα βυζιά σου. Καταριέσαι το γυναικείο φύλλο, εύχεσαι να ήσουν άντρας. Αρχίζουν οι προβληματισμοί, τα βάσανα βγαίνουν από το συρτάρι που είχες καλά κλειδωμένο ένα μήνα, αμφιβολίες για τους φίλους, τους γείτονες, την δουλειά, το αμόρε, την πάρτη σου, την ζωή που είναι άδικη. Τρέχει ποτάμι το αίμα την πρώτη μέρα, δεν προλαβαίνεις να αλλάζεις σερβιέτες, αισθάνεσαι βρωμιάρα και σιχαμερή.

Και σε δυό μέρες όλα μπαίνουν στη θέση τους, ξεφουσκώνεις εσύ και το μπούστο σου, χοράς στο στενό τζιν, βάζεις ταμπόν, αισθάνεσαι γυναίκα ολοκληρωμένη (το παιδί σου λείπει μόνο), περπατάς καμαρωτή-καμαρωτή και όλα είναι όπως πρίν. Είναι όμως?

Πάμε τώρα να δούμε πως αντιδράς όταν έχεις να παρεβρεθείς σε γάμο και έχεις περίοδο...Αρχίζεις με νεύρα, σου φταίνε όλα τα ρούχα, αισθάνεσαι χοντρή και πρησμένη, θές καινούργιο φόρεμα επειγόντως. Βγαίνεις για ψώνια και δεν βρίσκεις τίποτα, είσαι έτοιμη να βάλεις τα κλάματα ενώ σε πονάει η μέση σου, η κοιλιά σου, τα βυζιά σου, εσύ καταριέσαι το γυναικείο φύλλο και ευχόσουν να ήσουν άντρας, ένα πουκάμισο, ένα παντελόνι και είσαι έτοιμος γαμώ το κερατό μου. Και σε έχουν πιάσει οι μελαγχολίες σου, τα κλάματα που δεν έχεις παντρευτεί ακόμα και το παιδί που περιμένεις να αποκτήσεις, φτού ρε π..... "και είναι τούτος κόσμος να φέρεις ένα παιδί;", αρχίζουν οι αμφιβολίες για τη σχέση σου, τους φίλους σου, την πάρτη σου.

Πέντε ώρες πριν τον γάμο, έχεις ξεφουσκώσει, δυστυχώς και το μπούστο σου, βγάζεις το ξεχασμένο μεταξένιο κόκκινο στράπλες από την ντουλάπα σου, βάζεις το ταμπόν σου και περπατάς καμαρωτή-καμαρωτή και είναι όλα όπως πρίν. Είναι όμως?

Ξυπνάω το πρωί, δεν προλαβαίνω να πιω καφέ, φεύγω για δουλειά. Σε μία ώρα είμαι εκεί. Γυρνάω σπίτι αργά στις 20:00 ή στις 21:00, δεν έχω όρεξη να μαζέψω, με το ζόρι μαγειρεύω κάτι πρόχειρο να φάμε και αράζω στην τηλεόραση ή στο pc μου. Πέφτω για ύπνο κατά τις 00:00 για να ξυπνήσω την άλλη μέρα να πράξω ακριβώς τα ίδια. Κάθε Σαββάτο (αν δεν δουλεύω), σηκώνομαι το πρωί και ξεκινάω δουλειές στο σπίτι, το οποίο είναι άνω κάτω, πλυντήρια, σίδερα, δωμάτια, ντουλάπες, γραφεία και αυλές. Κάθε Δευτέρα το σπίτι είναι πάλι άνω κάτω και συνεχίζω την ίδια ρουτίνα.

Είναι κουραστικό για μια γυναίκα ρε παιδί μου να δουλεύει από τις 10:00 το πρωί και να γυρνάει σπίτι της στις 21:00 ή στις 22:00. Δεν είναι κολακευτικό διόλου να είναι το σπίτι μου σαν να έχει σκάσει βόμβα, ούτε να μην προλαβαίνω να κάνω μπάνιο, ούτε να μην βγαίνω έξω με το αμόρε. Πόσο μάλιστα να μην έχω ρούχα να φορέσω αφού όλα είναι για πλύσιμο. Η Κική λοιπόν (θα την πούμε έτσι για ευνόητους λόγους), αφού έφτασε ο κόμπος στο χτένι, είδε και απόειδε η κοπέλα, αποφάσισε να παραιτηθεί μετά από 5 ολόκληρα χρόνια στην εταιρία που βρίσκομαι τώρα και όλοι την χειροκρότησαν. Καλέ ναι σου λέω, όλοι ήταν με το μέρος της, χέσε και την κρίση, χέσε και τις δυσκολίες στους επαγγελματικούς χώρους, όλοι την αγκάλιασαν και χάρηκαν με αυτήν της την απόφαση.

"Θα ξυπνάω το πρωί, θα μαγειρεύω και θα παρακολουθώ τα πρωινάδικα. Θα χαζεύω τη βροχή από το παράθυρό μου. Δεν θα έχω κανέναν μαλάκα να μου λέει ξύπνα γιατί άργησες, θα σταματήσουν να χτυπάνε τα τηλέφωνα. Θα κανονίζω άφοβα ταξίδια με το αμόρε μου. Θα ζήσω", μου είπε κάποια στιγμή και ήταν η ωραιότερη δικαιολογία που έχω ακούσει από άνθρωπο που παραιτήθηκε από εργασία. Και όλα αυτά που άκουσα με έκαναν να συνειδητοποιήσω πόσο μου έλειψαν τελικά.

"Η ζωή με εκδικείται", σκέφτηκα, ότι ευχήθηκα μου το έχει δώσει στα φόρτε του. Από την άλλη είμαι ευγνώμων αλλά τί να σου κάνει η ευγνωμοσύνη όταν έχεις να δείς την φίλη σου (που είναι και γειτόνισα), 2-3 εβδομάδες. Δημιουργούνται και παρεξηγήσεις, λές και έχουμε χρόνο για τέτοια πράγματα.

Η γυναίκα του 2010 λοιπόν, πρέπει να έχει καριέρα (και αν δεν έχει να αποκτήσει, 10 ώρες την ημέρα στο γραφείο λές "εγώ κάνω καριέρα γραμματέα"). Πρέπει να έχει πάντα ένα σπίτι αλα "desperate housewives", αλλά να μην είναι απεγνωσμένη (δεν με νοιάζει πώς θα τα καταφέρει, ας προσλάβει υπηρέτρια και εννοείτε ότι δεν πρέπει να το μάθουν οι γείτονες, φίλοι, γκόμενος κτλ , ιδίως η μητέρα της). Πρέπει να είναι διαρκώς στην πένα, μαλλί, γυαλί (δεν νοείται να είσαι απεριποίητη ούτε στο ίδιο σου το σπίτι, όχι ούτε στην τουαλέτα). Πρέπει να προλαβαίνει το super market, τα παιδιά από το σχολείο (αν υπάρχουν), το γυμναστήριο (2010 σου λέω χρυσό μου, όλες πάμε γυμναστήριο), να μαγειρεύει κάθε μέρα από μια σπεσιαλιτέ, να έχει όρεξη τα βράδια να κάνει κόλπα στον καλό της και είναι σαφές ότι πρέπει να έχει και κοινωνική ζωή. Να βγαίνει, να πίνει με τις φίλες της, να πηγαίνει cinema, να ενημερώνεται καθημερινώς.

Και όλα αυτά τα "πρέπει" παραπάνω τελικά είναι τα "θέλω" της γυναίκας του 2010, όλες αυτά θέλουμε (συν την γκαρνταρόμπα της Κάρι Μπράντσο). "Βρε Κική μπράβο σου γιατί έκανες ένα βήμα για τα αποκτήσεις. Το ξέρω ότι μας νοιώθεις."

Το καλοκαίρι πέρασε σχεδόν χωρίς να το καταλάβω, τη θάλασσα θα είναι ζήτημα να την αντίκρυσα 10 φορές. Μετρημένα σου λέω τα μπάνια και μια εβδομάδα διακοπές με τέτοιο αέρα τέλος Αυγούστου ήταν σαν να μη συνέβη ποτέ. Τώρα άρχισαν και οι βροχούλες και καλό μας χειμώνα. Είναι κρίμα να μένεις κοντά σε θάλασσα και να μην την ευχαριστιέσαι.

Πολλά πράγματα τελικά δεν πρόλαβα και γενικά δεν προλαβαίνω να ευχαριστηθώ. Γιατί η πολύ δουλειά τρώει τον αφέντη, ναι, ναι.!! Στην εταιρία που είμαι τώρα, δουλεύω με το αμόρε από το πρωί μέχρι το βράδυ και έχουν έρθει στιγμές που σκέφτομαι "Αυτό δεν το έχω ανάγκη" αλλά έχω ανάγκη τα χρήματα και την ιδέα της δημιουργίας και της προσφοράς. Όλα όμως έπρεπε να έχουν ένα όριο. Δεν έχουμε ωράριο, δεν ισχύει το "Δευτέρα έως Παρασκευή". Γενικά δεν ισχύει τίποτα σου λέω και πολλές φορές αισθάνομαι πως είναι άδικοι με το προσωπικό τους. Υπάρχουν άτομα που δουλεύουν έτσι για μήνες χωρίς ρεπό για ένα ψωρο χιλιάρικο...και ούτε.

Αυτό που μου δίνει χαρά το τελευταίο καιρό είναι το φτιάξιμο του σπιτιού, το βάψιμο και η αγορά επίπλων από τα ΙΚΕΑ που χαμηλώσανε αρκετά τις τιμές τους και είναι ακόμα πιο προσιτά. Υπάρχουν πράγματα στο σπίτι που είναι πιο παλιά και από την γιαγιά μου τη συγχωρεμένη και θέλω τόσο πολυ να τα αναβαθμίσω! Τουλάχιστον έτσι όταν γυρνάμε πτώμα από την δουλειά θα μας φτιάχνουν την διάθεση τα χρώματα και η τάξη που σου δίνει ένα ανακαινισμένο δωμάτιο. Τί να κάνεις...αυτή είναι η ζωή. Give and take.

Είμαι τρομερά ευγνώμων που έχω δουλειά και προσφέρω, ακόμα πιο πολύ που μπαίνει ρευστό στο πορτοφόλι και έχουμε να ζήσουμε.

Υ.Γ. Χαθήκαμε guys...

Από πού να ξεκινήσω δεν ξέρω, βρήκα χρόνο και όρεξη να ανοίξω τον υπολογιστή μου ύστερα από δύο μήνες περίπου.  Τελικά όντως, είναι φανταχτερός ο κόσμος του pc μου.  Με ταξιδεύει, με κάνει να ονειρεύομαι και ταυτόχρονα να ελπίζω ξανά.  Ίσως αυτό που ονειρεύομαι συνέχεια και ελπίζω είναι ένα καλύτερο αύριο, με όλα τα συναφή.  

Πολλές φίλες μου, που πρόσφατα βρεθήκανε σε προσυγκατοίκηση με τους φίλους τους, αναρωτιούντε...

Εμένα ρωτάτε κορίτσια? Τα έξι τελευταία χρόνια αυτό κάνω. Και απορείς γιατί δεν έχω ανανεώσει τη γκαρνταρόμπα μου; Μήπως γιατί δεν τρέχω έξω με τις φιλενάδες για καφέ σε trendy cafe της πλατείας "μη πώ"; Ίσως σε αυτό το σημείο να αντικρούσω την φιλενάδα μου B612 που έγραψε στο blog της ότι την ενοχλεί αυτή η συμπεριφορά. Τελικά μερικές φορές δεν φταίμε ρε χαρά μου, η ζωή τα φέρνει έτσι και χανόμαστε.

Αφού λοιπόν το nine to five το καλύψαμε μετ'εμποδίων, έρχεται το five to twelve να μας θυμίσει ότι δεν προλαβαίνουμε ούτε τουαλέτα να πάμε. Ας πάρω για παράδειγμα την σημερινή μέρα. Θα σχολάσω με το καλό στις πέντε. Μέχρι να φτάσω στης μάνας μου να μαζέψω ότι μου έχει ψωνίσει από την λαϊκή (γιατί εγώ δεν προλαβαίνω), θα πάει έξι, να κάτσω λίγο να τη δώ (έχω να τη δώ και μια βδομάδα), θα πάει επτά. Να φτάσω σπίτι θα πάει επτάμιση, οχτώ αναλόγως την κίνηση. Να καθαρίσω την κουζίνα, να μαγειρέψω, να βάλω πλυντήριο, στεγνωτήριο, σίδερο (που δεν πρόλαβα το ΣΚ), να καθαρίσω το σαλόνι και να μαζέψω το υπνοδωμάτιο, θα πάει δέκα το πολύ. Να αράξω και εγώ λιγάκι, να φάω, να κάνω ένα ντους με το αμόρε, να βάλουμε μια ταινία (που δεν θα την δούμε όλη). Κατά τις δώδεκα θα πέσω για ύπνο.

Εννοείται ότι παραπάνω δεν συμπεριλαμβάνω και τα απρόοπτα που μπορεί να σε αναγκάσουν να αναβάλεις κάποιες υποχρεώσεις σου για την επόμενη μέρα. Ας πάρουμε για παράδειγμα ότι τελικά δεν έκανα τίποτα από τα παραπάνω γιατί στον γυρισμό μου σπίτι τράκαρα με το αυτοκίνητο.

By the way, είμαι καλά.

Μετά δυσκολιών και πολλών, χωρίς αποτέλεσμα, εσταλθέντων βιογραφικών (λές και γράφει το cv ότι πάσχουμε από καμία αρρώστια), έπιασα δουλειά σε μια εταιρεία πληροφορικής αρκετά κοντά στο σπίτι.  Μισή ώρα δρόμος αγάπη μου, ένα στριφτό τσιγάρο απόσταση, 15 χλμ-2 ευρώ βενζίνι...και πάει λέγοντας.  Πρέπει να προσθέσω πως τη δουλειά τη βρήκα μέσω γνωστής φίλης, η οποία ήδη εργάζεται εκεί ένα χρόνο περίπου και χωρίς αγγελία...και μετά απορώ...

Το κλασσικό 8ωρο, τον κλασικό βασικό μισθό.  Ναι αυτόν που με δεύτερη (απογευματινή προφανώς) εργασία θα φτάσει τα 700 ευρώ.  Και ξανά απορώ...πιά γενιά των 700σίων ευρώ ρε παιδιά;  Όταν πας για υπάλληλος γραφείου σε μια εταιρεία, με προϋπηρεσία 5 χρόνων σαν ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ ΓΡΑΦΕΙΟΥ; (γιατί τα άλλα 5 είχες δική σου επιχείρηση) και αν έχεις χάσει ένσημα προβλέπεται να πάρεις από τα 3 το μακρύτερο.  

Ότι έχεις όμως είναι καλό, σκέψου να μη το είχες!!  Είμαι χαρούμενη μπορώ να πώ, κοίτα τελικά που θα μου αρέσει...